polsko-wloskie blog

Twój nowy blog

Wpisy z tagiem: uczucia

Notka miala byc o moim koledze Wlochu, ale jednak zaniechalam ten pomysl, biorac pod uwage najnowsze wydarzenia.

Chyba od Niego odejde. Od dawna stoje na rozstaju drog i szukam najlepszej drogi, najlepszego rozwiazania. Chyba wreszcie dojrzewam do tej decyzji, a zarazem sie jej boje i podswiadomie sie bronie przed podjeciem jej. Wypisze sobie tutaj wszystkie jego wady i zalety oraz to, jak mnie traktuje, co mnie boli, a co cieszy.

Najpierw minusy, bo ostatnio latwiej mi przychodza:
* nie traktuje mnie dobrze!
* ignoruje, kiedy cos do niego mowie
* kiedy o cos go pytam, smieje sie z mojego pytania i jak gdyby nigdy nic zaczyna zartowac ze swoim bratem w swoim jezyku
* jego jezyk mnie irytuje, nie tylko dlatego, ze go nie rozumiem, ale dlatego, ze kiedy go slysze chce mi sie po prostu wymiotowac
* kiedy przychodzi do niego jego PK kolega, jestem juz zupelnie zerem i musze go blagac, zeby ze mna porozmawial albo odpowiedzial, kiedy go o cos pytam (uwaza pewnie, ze nie ma sensu rozmawiac z kobieta, kiedy ma sie gosci plci meskiej)
* nigdy nie mowi mi, ze ladnie wygladam
* musze go prosic, zebysmy gdziekolwiek wyszli, nawet do znajomych czy po prostu na spacer (nie chcial nawet wyjsc ze mna poogladac fajerwerkow na balkon w sylwestra)
* oczekuje ode mnie, ze bede jego sprzataczka – nie zacznie sam myc naczyc, jesli go o to nie poprosze, kiedy jest jego kolej na gotowanie nie zacznie gotowac, poki ja nie umyje wszystkich naczyn
* nie chce spedzac ze mna czasu, kiedy ma zamiar obejrzec jakis film nawet mnie nie zapyta, czy chce z nim go obejrzec
* krzyczy na mnie
* bardzo sie szybko zlosci, nie potrafi pochamowac swojego gniewu, wtedy niszczy wszystko, co napotka na swojej drodze
* musze go blagac, zeby podwiozl mnie na dworzec, kiedy wychodzi do pracy (jemu to zajmie 1 minute, a mnie 25 minut pieszo w zimnie) – jesli nie zrobie mu rano kanapek do pracy, to mnie nie podwiezie
* kiedy on idzie spac, internet musi byc wylaczony, tak ze ani ja, ani jego brat, nie mozemy juz z niego skorzystac – On wyznaje zasade, ze albo on i reszta, albo nikt
* ostatnio w przyplywie gniewu mowi mi „Idz sobie stad, nie chce Cie tu widziec” – za pierwszym razem rozplakalam sie jak dziecko, a pozniej juz mnie przestalo interesowac to, co on mowi
* jest dojrzalym facetem, a zarabia najnizsza srednia krajowa, nie jest wyksztalcony i nie chce nic z tym zrobic
* z tego co pamietam nigdy nie dal mi prezentu ani na urodziny, ani na walentynki, nie mowiac juz o Dniu Kobiet, podczas gdy ja nigdy o tym nie zapominam
* cale dnie po pracy i w weekend spedza na ogladaniu jakichs glupich filmikow na youtube o krykiecie, politykach, jakichs stage drama… wiec kiedy pokazalam mu 10 minutowy filmik przedstawiajacy historie Polski w pigulce, wylaczyk po 3 minutach
* kiedy wychodzimy do centrum handlowego na zakupy, on po 10 minutach sie na mnie wkurza bez powodu i chce wracac do domu


Jego poglady, ktore mi nie pasuja:
* jest muzulmaninem dosc ortodoksyjnym (kibicuje Talibom na przyklad)
* chce miec trojke dzieci, dla mnie zbyt duzo, wystarczy jedno
* chce, zebym po slubie przestala sie uczyc i pracowac, a mam zajac sie dziecmi i byc gospodynia domowa, a mnie takie cos zupelnie nie odpowiada, bo nie bede w pelni spelniona siedzac w domu i nianczyc dzieci, chce tez pracowac, uczyc sie i rozwijac sie
* jego mama mowi, ze zgodzi sie na nasz slub, jesli ja przejde na islam, co jest wykluczone


Plusy:
* czasami, jak mu sie chce to powie mile slowo, przytuli sie, zaproponuje jakies wspolne wyjscie (najczesciej kiedy jest w trakcie powrotu do pracy, dzwoni i mowi „przygotuj sie, za piec minut wychodzimy do centrum handlowego”, podczas gdy ja siedze w domu z nieswiezymi wlosami i zupelnie nieprzygotowana)
* dobrze dogaduje sie z moimi rodzicami
* kiedy mowi mi tak w zlosci, zebym sobie poszla z jego pokoju, ide sobie do mojego, a on zwykle po 2 minutach przychodzi i mowi, zebym wrocila
* kiedy bylam chora przyniosl mi leki z apteki


Odejsc?
Nie, bo:
* dobrze sie dogaduje z moimi rodzicami, oni czasami mu bardziej ufaja niz mnie i stoja za nim murem, a jak cokolwiek o nim zle powiem, to oni mowia, ze nie mam racji…
* mamy razem dobry seks (sorry za szczerosc:))
* wierze, ze on sie zmieni
* uwielbiaja go moi znajomi, najlepsza przyjaciolka powiedziala, ze to skarb miec takiego faceta

Tak, bo:
* przy nim czuje sie zupelnie zignorowana, zapomniana, porzucona, samotna, jak jakis robal a nie jak kobieta
* godzi nas zwykle tylko seks… co jest strasznie smutne, bo swiadczy tylko o tym, ze nie potrafimy sie ze soba dogadac
* przy nim wylalam juz z milion lez, a moje serce jest przelamane na pol przez te wszystkie klotnie, przez te ignorancje z jego strony, przez te jego proby sprowadzenia mnie do roli kobiety-sluzacej, przez ten brak szacunku do mnie

Nie wiem, bo:
* nie wiem, czy go nadal kocham, czy to tylko przyzwyczajenie, czy moze juz nienawisc. Przekonalam sie, ze bardzo cienka jest granica miedzy nienawiscia a miloscia…


Moglabym tak jeszcze wymieniac, wracajac pamieci do przeszlosci, ale i tak sytuacja miedzy mna a nim stala sie ostatnio nie do wytrzymania. Ja juz nie reaguje na to w zaden sposob, bo jestem zniszczona psychicznie.

Odejsc?

Era già passata la mezzanotte. Chinò la testa e sentì che non sarebbe riuscito a fermare le lacrime. Da tanto tempo ormai non si sentiva tanto solo. Sarà stata colpa del compleanno. La solitudine non locoglieva da un paio d’anni ormai, nella folle corsa della vitaq uotidiana. Ci si sente soli quando si ha tempo per pensarci. Lui non aveva tempo. Lui aveva organizzato il proprio tempo così bene che non gliene rimaneva. 

Janusz Leon Wisniewski „Samotnosc w sieci”



Egzamin z informatyki podstawowej poszedl dosc dobrze, skonczylam jako pierwsza (byl to praktyczny egzamin na znajomosc Worda i arkuszow kalkulacyjnych), a profesor, widzac moj polski dowod zaczal do mnie z usmiechem mowic po angielsku, ale to nie bylo konieczne. Naprawde mile uczucie. 

Wreszcie wyszlam „do ludzi”. Mozna powiedziec, ze przez prawie 3 tygodnie siedzialam w domu z drzwiami i oknami zabitymi na cztery dechy i nareszcie dzis moglam pooddychac swiezym powietrzem. Pojechalam do miasta. Przed egzaminem spotkalam jedna Ukrainke, tez robila ten sam egzamin, ktora jest we Wloszech mniej wiecej tak dlugo, jak ja, a po wlosku mowi pietnascie razy lepiej niz ja (zastanawiam sie ciagle, dlaczego i dochodze do wniosku, ze to dlatego, ze ma chlopaka Wlocha, bo moj po wlosku nie chce ze mna rozmawiac, upiera sie na angielski). Po egzaminie (ktory byl na innym wydziale) pojechalam jeszcze na moj wydzial oddac ksiazki do biblioteki. Po drodze mila niespodzianka – spotkalam dziewczyne z kursu wloskiego, Hiszpanke, pogawedzilysmy troche i poszlam dalej. Pozniej weszlam do pociagu i zobaczylam nadchodzaca kobiete z mala dziewczynka i trzema bagazami, chciala wejsc do tego samego wagonu. Pomoglam jej wniesc bagaze. Okazala sie Nigeryjka, pogawedzilysmy, a ja pobawilam troche jej coreczke Marie.

Dzien pelen kontaktu z ludzmi, tego mi od dawna brakowalo. Jednak po powrocie do domu zastalam Jego w ciemnym mieszkaniu bez pradu. Siedzial w pokoju ze swieczka na stole.

Ja: Dlaczego nie ma pradu?
On: Nie zaplacilem rachunku z grudnia, ale zadzwonilem i maja niedlugo wlaczyc.

No pieknie. Na szczescie (jego szczescie, bo bym go chyba zamordowala) wlaczyli prad po jakiejs godzinie. Bez komentarza. 

W nastepnej notce opisze mentalnosc Wlocha, ktorego mialam okazje poznac. Dla osob mieszkajacych w Polsce to specyficzny Wloch, a dla Polakow w Italii pewnie nic nowego.

Sorry

3 komentarzy

Dalsza czesc przygod pt. „Polka i Pakistanczyk”. Wczoraj, pare godzin po tej sprzeczce siedzielismy na kanapie, nagle on poklepal mnie po ramieniu i powiedzial (jakby od niechcenia): Sorry. Wysmialam go. Po prostu sorry? Nie wystarczy. Ale jak widac, pol dnia nastepnego minelo, a prawdziwych przeprosin nadal sie nie doczekalam. Bo on po prostu nie rozumie, gdzie zrobil blad. A moze w jego kulturze nie istnieje cos takiego jak przepraszam?


Dziekuje za tyle komentarzy, doskonale zdaje sobie sprawe, ze sie przywiazalam do mojego faceta, i ze on jest z innej kultury i doskonale tez znam te kulture (brak szacunku do kobiet, traktowanie ich tak i tak, fanatyzm) i wcale mi sie ona nie podoba, a do Pakistanu nigdy sie nie wybieram. To uczucie niszczace, toksyczne, niszczy nie tylko mnie, ale i jego. Chcialabym sie czasami wyprowadzic, ale jeszcze nie zdecydowalam sie na ten krok, mimo ze w domu dzialy sie juz rozne rzeczy… On jest bardzo nerwowy i szybko sie wkurza, ja sobie to tak tlumacze i czasami po prostu przyjmuje te obelgi na siebie rozumiejac te jego wade i po prostu nie zwracam na to uwagi. Ale te uczucia negatywne tak sie we mnie gromadza, ze jednego dnia po prostu wybuchne. I wtedy chyba zawali sie moj swiat.

Nie chce traktowac tego bloga w ten sposob i pisac na nim tylko o jednej rzeczy. Jestem we Wloszech i o tym ma byc blog. Mam nadzieje, ze jego idea wypali :)

Jutro egzamin z informatica di base, ide troche pocwiczyc arkusze kalkulacyjne. 

Czasami nie wiem, w jakim swiecie zyje. Niby jestem w Europie, niby w cywilizowanym kraju, jednak fakt, ze mieszkam z Pakistanczykiem wszystko zmienia. Siedze sobie wlasnie na balkonie i pisze te notke. I jestem zalamana tym, co do mnie przed chwila powiedzial On, a raczej sposobem, w jaki to powiedzial. Lezal w lozku, wczoraj poszedl spac ok. 5 rano, a 10 minut temu, tj. o 15:20 nadal lezal w lozku.


Ja (z radoscia): Przygotowalam Ci sniadanie, mleko i platki. Zjedz, bo pozniej mleko bedzie zimne. Skonczylam tez moje tlumaczenia na poniedzialek i teraz jestem wolna.
On: Zamknij sie.

Powiedzial to z taka nienawiscia, ze myslalam, ze sie rozplacze od razu. Ale lzy zachowam na pozniej.

Zadaje sobie tylko pytanie – co zlego zrobilam? Umylam naczynia, posprzatalam, powiesilam pranie, wykonalam moja prace na dzis (zatrudnia mnie amerykanska firma, na ktorej stronie internetowej mozna sie uczyc jezykow obcych – w tym polskiego, a ja tlumacze z angielskiego na polski na zlecenie dla tej firmy), przygotowalam mu sniadanie i grzecznie zaprosilam do jedzenia, a on tak sie do mnie odezwal. Jego brat pozamiatal caly dom i pozmywal podloge, a On nie zrobil zupelnie nic. Ale to juz nie pierwszy raz.
Nie wiem, czy Polacy sie podobnie zachowuja ze swoimi dziewczynami, bo nie mam porownania, ale zachowanie Jego to juz przegiecie. Najgorsze jest to, ze ja nie moge nic z tym zrobic. Rozmawiam z nim, ale to nic nie daje… Jak on moze nie miec do mnie zadnego szacunku?

O, wlasnie powiedzial, ze zlew smierdzi. Jestem taka zdenerwowana, ze wygarnelam mu prawde przy jego bracie.
On: Tu smierdzi ten zlew, woda byla w nim zablokowana przez 5 dni!
Ja (z wyrzutem): Posluchaj, umowilismy sie, ze ja umyje naczynia, a Ty umyjesz zlew. Ja swoje zrobilam, a Ty nie. O co masz do mnie pretensje? Przygotowalam Ci sniadanie, a jak Ty mozesz po tym mowic do mnie „Zamknij sie”?! Jak mozesz nie miec do mnie szacunku?

I on sie zamknal, ale i tak wiem, ze nie mnie nie przeprosi.


Az mi sie cisnie na usta brzydkie wloskie slowo bastardo.

Moze od razu powinnam sie powiesic?

O, wzial sie za umycie patelni, w ktorej wczoraj gotowal. Moze zmieknie, ale nie sadze.

No wlasnie, jak to powinno byc? Oczywiscie kazdy ma na ten temat inne zdanie, a ja dzisiaj przedstawie dwie opinie: moja i Jego.


Jesli dwoje ludzi sie kocha, to dla mnie normalne jest, ze okazuja sobie uczucia. Czy to w domowym zaciszu, czy w restauracji, czy na spotkaniu ze znajomymi. Okazywanie sobie uczuc potwierdza, ze miedzy dwiema osobami istnieje uczucie, ktorego sie nie wstydza i z ktorego sie ciesza. Kiedy trzymaja sie za rece na spacerze w parku, to nic zlego. Kiedy cmokaja sie, to nic zlego. Kiedy przytulaja sie podczas spotkania ze znajomymi, to nic zlego. Lecz kiedy obmacuja sie w parku, caluja sie w gorszacy innych sposob, to jest to jak najbardziej negatywne zachowanie. Nie mowie juz o seksie w miejscu publicznym (choc mnie osobiscie to kreci i czesto mysle, zeby to zrobic, nie sadze, by to sie kiedys stalo). Jednym slowem – tak, okazywac sobie uczucia przy innych ludziach czy w miejscu publicznym, ale bez przesady.

On natomiast jest przeciwny jakiemukolwiek okazywaniu sobie uczuc. Nie wiem, czy wynika to z jego kultury, czy religii, ale jest przeciwny i kropka. Kiedy biore jego reke podczas wieczornego (!) spaceru, oddala sie i mowi, ze nie jest dzieckiem, zeby go trzymac za reke. Kiedy chce go przytulic czy wziac jego reke przy kolacji w restauracji z bliskimi znajomymi (bo uwazam, ze to romantyczne), on tego nie chce. Kiedy gramy w kregle ze znajomymi, a ja strzelam dziesiatke i biegne do niego, zeby go przytulic (tak spontanicznie), on robi dzika mine pelna wyrzutow. Dopiero, kiedy On wypije jedno piwo, otwiera sie przede mna nieco. 
Zauwazylam, ze On staje sie bardziej neutralny w stosunku do mnie zwlaszcza, kiedy spedzamy czas z jego pakistanskimi znajomymi czy z jego bratem. Bo z Wlochami jest w miare otwarty. Ale z Pakistanczykami nawet kiedy powiem cos choc troche z naszego zycia prywatnego, stroszy sie, a pozniej wyrzuca mi, jak moglam to powiedziec przy jego koledze.

Jego brak uczuc, a raczej brak okazywania uczuc czasami wpedza mnie w niemala depresje. Czasami mysle, ze on w ogole nie ma dla mnie uczuc. A moze ludzi z jego kultury od malego uczy sie restrykcyjnej obrony prywatnosci? Do tego jeszcze nie doszlam. Moze z czasem…

  • RSS